شمارهٔ ۸۲ - ایضاً منه علیه الرَّحمَةِ و الغُفران

ای دل زغنما کم گو، از فقر و فنا دم زن
سلطان حقیقی شو، پا بر همه عالم زن ۱

این ملکت فانی را، با دون طلبان بگذار
در دولت باقی چنگ، چون زاده ی ادهم زن ۲

رب ارنی گویان، در طور تقرب شو
بی واسطه ی جانان، ای موسی جان دم زن ۳

این قالب تن بفکن، این قید روان بشکن
در چرخ تجرد گام، چون عیسی مریم زن ۴

ای رشک ملک روزی، از پرده بیا بیرون
وز عارض گندم گون، راه دل آدم زن ۵

از راه وفا مرهم، بر زخم دل ما، نه
با تیغ بلا بر آن، زخمی زن و محکم زن ۶

جمعیت دل ها را، آشفته اگر خواهی
آشفته نما گیسو، این سلسله برهم زن ۷

مستان محبت را، پیمانه نیارد شور
پیمانه به خاک افکن، بر کشتی و بریم زن ۸

این پند «محیط» از جان، به پذیر که یابی سود
با مهر علی و آل، اندر دو جهان دم زن ۹