شمارهٔ ۱۲۵ - منه علیه الرحمة و الغفران

دام ره خلقی شده، بندی که تو داری
افتاده همه کس، به کمندی که تو داری ۱

ای زلف گره گیر، رهایی زتو ما را
مشکل شده از حلقه و بندی که تو داری ۲

بالای خوش سرو، بر افروخته قامت
پست است بر قد بلندی که تو داری ۳

نوشین دهنا، با همه شیرینی شکر
تلخ است بر لعل چو قندی که تو داری ۴

مجمر صفت افروخته دارم همه ی عمر
دل از پی خال چو سپندی که تو داری ۵

هرگز نبود طبع تو را میل به یاران
آه از دل اغیار پسندی که تو داری ۶

آزاده دل آنان که اسیرند، همه عمر
در بند دل آویز کمندی که تو داری ۷

ای عشق جانسوز، زآسایش و راحت
خوشتر بود آسیب و گزندی که تو داری ۸

دلبستگیت با قد جانانه «محیطا»
پیدا است ازین طبع بلندی که تو داری ۹