شمارهٔ ۱۲۸ - مختوم به مدح و منقبت حضرت شاه مردان علیه السلام

عشق بخشنده مرا حشمت و جاه عجبی
از دل و آه سحر ملک و سپاه عجبی ۱

رهنما عشق بود راه طلب ملک فنا
رهنمای عجبی دارم و راه عجبی ۲

شرف خدمت درویش گرت دست دهد
مده از کف که بود حشمت و جاه عجبی ۳

تخت درویش بود عرش و کله سایه ی دوست
دارد این بی سر و پا، تخت و کلاه عجبی ۴

تاک سر سبز نماناد که ای فرخ شاخ
دفع آفات ریا راست پناه عجبی ۵

شرق تا غرب بگیرد، به یکی آه سحر
دارد این شاه جهان گیر، سپاه عجبی ۶

پیر روشن دل ما گفت ز زاهد بگریز
کین تبه حال بود نامه سیاه عجبی ۷

دعوی پاک دلی دارم بر صدق مقال
هست آلودگی خرقه گواه عجبی ۸

شد کدر آیینه ی روی تو زآه دل من
برکشیدم زدل سوخته آه عجبی ۹

مهر من گشت فزونتر به تو خطت چو دمید
رست در باغ رخت مهر گیاه عجبی ۱۰

رخت در سایه ی الطاف شه مردان کش
که بود سایه ی این شاه پناه عجبی ۱۱

شه مردان علی است و سپهش درویشان
چشم بد دور بود شاه و سپاه عجبی ۱۲

پیش دارد سفر عشق و ره دیر «محیط»
خوش مبارک سفری باشد و راه عجبی ۱۳