شماره ۱۱ - ز روزگار ندیدم دمی فراغت بال

ز روزگار ندیدم دمی فراغت بال
بیار ساقی جامی زباده مالامال ۱

از آن میی که اگر دلشکستگان تاکش
درون دل گذرانند لب زند تبخال ۲

از آن میی که به گاه نوشتن نامش
مکد سر قلم خویش کاتب اعمال ۳

ز شاخسارش هشیار برنخیرد مرغ
اگر بریزی زو قطره ی به پای نهال ۴

میی که مرگ نمی بود اگر خدای جهان
به جای روحش می داد جای در صلصال ۵

میی که گر بچکد قطره از وبراض
هلال وار شود بدر را خسوف محال ۶

میی چنان که اگر بهره یابد از بویش
حکایت از دم عیسی کند نسیم شمال ۷

میی به رنگ و به بوخانه سوز لاله و گل
چو عشق دشمن عقل و چو علم منکر مال ۸

چو گل زخنده نیامد لب پیاله بهم
از آن زمان که ازین می چشید یک مثقال ۹

میی که کرده خدای جهانیان بر ما
چو خون دشمن سلطان شرق و غرب حلال ۱۰

سپهر رتبه امامی که چرخ ارزق پوش
چو صوفیان همه بر یاد او نماید حال ۱۱