شماره ۱۸ - ای مکان پاسبانانت فراز آسمان

ای مکان پاسبانانت فراز آسمان
زآسمان تا آستانت از زمین تا آسمان ۱

گر نبودی زهر چشمت فتنه گستردی بساط
ور نبودی نوش خندت امن برچیدی دکان ۲

آسمان خواهد که ره یابد به بام قدر تو
زان سبب بر دوش دارد نردبان از کهکشان ۳

هست بر جاگر جوانی گیرد از سر روزگار
اندرین دوران که هم خانست و هم بختش جوان ۴

چند روزی جای ده بر آستان خود مرا
زآن که کوتاه ست دست آسمان زین آستان ۵