غزل ۳۰۵ - از همه باشد به حقیقت گزیر

از همه باشد به حقیقت گزیر
وز تو نباشد که نداری نظیر ۱

مشرب شیرین نبود بی زحام
دعوت منعم نبود بی فقیر ۲

آن عرق است از بدنت یا گلاب
آن نفس است از دهنت یا عبیر ۳

بذل تو کردم تن و هوش و روان
وقف تو کردم دل و چشم و ضمیر ۴

دل چه بود جان که بدو زنده‌ام
گو بده ای دوست که گویم بگیر ۵

راحت جان باشد از آن قبضه تیغ
مرهم دل باشد از آن جعبه تیر ۶

درد نهانی به که گویم که نیست
باخبر از درد من الا خبیر ۷

عیب کنندم که چه دیدی در او
کور نداند که چه بیند بصیر ۸

چون نرود در پی صاحب کمند
آهوی بیچاره به گردن اسیر ۹

هر که دل شیفته دارد چو من
بس که بگوید سخن دلپذیر ۱۰

ناله سعدی به چه دانی خوش است
بوی خوش آید چو بسوزد عبیر ۱۱