غزل ۳۱۲ - بزرگ دولت آن کز درش تو آیی باز

بزرگ دولت آن کز درش تو آیی باز
بیا بیا که به خیر آمدی کجایی باز ۱

رخی کز او متصور نمی‌شود آرام
چرا نمودی و دیگر نمی‌نمایی باز ۲

در دو لختی چشمان شوخ دلبندت
چه کرده‌ام که به رویم نمی‌گشایی باز ۳

اگر تو را سر ما هست یا غم ما نیست
من از تو دست ندارم به بی‌وفایی باز ۴

شراب وصل تو در کام جان من ازلیست
هنوز مستم از آن جام آشنایی باز ۵

دلی که بر سر کوی تو گم کنم هیهات
که جز به روی تو بینم به روشنایی باز ۶

تو را هرآینه باید به شهر دیگر رفت
که دل نماند در این شهر تا ربایی باز ۷

عوام خلق ملامت کنند صوفی را
کز این هوا و طبیعت چرا نیایی باز ۸

اگر حلاوت مستی بدانی ای هشیار
به عمر خود نبری نام پارسایی باز ۹

گرت چو سعدی از این در نواله‌ای بخشند
برو که خو نکنی هرگز از گدایی باز ۱۰