شماره ۷۲ - آنکه از لوح جفا نوک قلم باز گرفت

آنکه از لوح جفا نوک قلم باز گرفت
زین دعا گوی چرا لطف و کرم باز گرفت ۱

مژده ی مهر و وفا می دهم یار مدام
خود ندیدم که دمی جور و ستم باز گرفت ۲

حال آن خسته چه باشد که طبیبش بعلاج
خواست صدره بنهد پیش، قدم باز گرفت ۳

من همانروز ببستم نظر از آب حیات
که فلک درد می از ساغر جم باز گرفت ۴

در بیابان مکافات یکی ده بدرود
هر که یک دانه ز مرغان حرم باز گرفت ۵

می رسد گل که کند صد طبق لعل نثار
گر بهار از قدم سبزه درم باز گرفت ۶

قلم شوق فغانی ورقت کرد سیاه
چند روزی که ازین صفحه قلم باز گرفت ۷