شماره ۷۳ - خرام سر و تو جان را حیات دمبدمست

خرام سر و تو جان را حیات دمبدمست
نهال قد ترا آب خضر در قدمست ۱

خوشم بنقش جمالت که در صحیفه ی حسن
مراد از قلم آفرینش این رقمست ۲

بغیر آن رخ چون گل که تا ابد باقیست
نظر به هر چه درین باغ می کنم عدمست ۳

یکی هزار شد آشوب حسنت از خط سبز
فغان ز خامه ی صنع، این چه شیوه ی قلمست ۴

به ماه روی تو این آزرو که من دارم
هزار سال اگر بینمت هنوز کمست ۵

بناز بر مگذر از دعای اهل نیاز
که جلوه ی گل و سرو از نسیم صبحدمست ۶

بزخم تیر جفا از حریم حرمت تو
برون نرفت فغانی که صید این حرمست ۷