شماره ۷۹ - خوش آن دمید که در دام روزگار نسوخت

خوش آن دمید که در دام روزگار نسوخت
نیامد از عدم اینجا و زار زار نسوخت ۱

کدام تنگدل از باده گرم گشت شبی
که چند روز دگر از غم خمار نسوخت ۲

که دل به وعده ی شیرین لبی مقید ساخت
که تا به روز قیامت در انتظار نسوخت ۳

چراغ عیش نیفروخت در سراچه ی دل
کسی که پیش تو خود را هزار بار نسوخت ۴

شرار دل نه مرا ذره ذره سوزد و بس
درون کیست که صد بار ازین شرار نسوخت ۵

درین محیط ندیدم دری که در طلبش
هزار طالب سرگشته در کنار نسوخت ۶

هزار نخل جوان زیر خاک رفت و هنوز
جهان برای یکی بر سر مزار نسوخت ۷

نه دوست بود که غمگین نگشت در غم دوست
نه یار بود که جانش برای یار نسوخت ۸

مخور شراب فغانیو اشک گرم مریز
خمش که بهر دماغت فگار نسوخت ۹