شماره ۹۲ - صد شعله ی آه از دل هر گوشه نشین خاست

صد شعله ی آه از دل هر گوشه نشین خاست
آه این چه بلا بود که از خانه ی زین خاست ۱

آشفته و کاکل بسر دوش فگنده
گویا که همین دم ز پریخانه ی چین خاست ۲

دشمن چه فسون خواند که آن شمع دل افروز
بنشست چو شاخ گل خندان و حزین خاست ۳

هر چند کزین صف شکنان گوشه گرفتم
از جای دگر سخت کمانی ز کمین خاست ۴

در خاتم فیروزه ی شیرین چه حلاوت
چون زهر جداییش هم از زیر نگین خاست ۵

سر زد ز دلم صد بته ی صبر بیندیش
زین تلخ گیاهی که ازین شوره زمین خاست ۶

هر بار که شمشیر ترا دید فغانی
آنگونه برآشفت که مویش ز جبین خاست ۷