شماره ۹۵ - شبانه می زده یی ماه من چنین پیداست

شبانه می زده یی ماه من چنین پیداست
نشان باده ات از لعل آتشین پیداست ۱

همین بکینه ی ما تیر در کمان داری
در ابرویت ز سیاست هنوز چین پیداست ۲

بر آتش دل گرم که دست داشته یی
که داغ تازه ات از چاک آستین پیداست ۳

بطرف باغ گذر کرده یی بگل چیدن
ز چاک پیرهنت برگ یاسمین پیداست ۴

بدین و دل چه تفاخر کدام دین و چه دل
مرا که در غم عشقت نه دل نه دین پیداست ۵

نه آدمی که ملک نیز در سجود آرد
سعادتی که ترا ایمه از جبین پیداست ۶

خراب آن کمر نازکم که چون مه نو
به شیوه های بلند از میان زین پیداست ۷

به نکته های غریبم اسیر خواهی کرد
چنین از آن دو لب سحر آفرین پیداست ۸

لب بوعده ی شیرین کشد فغانی را
هلاک مور گرفتار از انگبین پیداست ۹