شماره ۹۶ - بگشا زبان که طبع زبونم گره شدست

بگشا زبان که طبع زبونم گره شدست
در سینه آرزوی فزونم گره شدست ۱

از بسکه جور بینم و دم بر نیاورم
اندوه عالمی بدرونم گره شدست ۲

نگشاید آهم از دل و رویم بخنده هم
ازدرد و غم درون و برونم گره شدست ۳

دل سوخت چون سپند و گشادی نشد ز تو
دردا که با تو سحر و فسونم گره شدست ۴

خواهم که بگسلم ز همه کام چون کنم
در طبع سفله همت دونم گره شدست ۵

هر جام می که قطره فشان داده یی بغیر
در دل هزار قطره ی خونم گره شدست ۶

هر کس گشاد یافت فغانی ازین کمند
بیچاره من که بند جنونم گره شدست ۷