شماره ۱۰۰ - دل ببیداد نهادیم عطای تو کجاست

دل ببیداد نهادیم عطای تو کجاست
ما خود از جور ننالیم وفای تو کجاست ۱

ما به یک جلوه خرابیم و تو پروا نکنی
آخر ای نخل جوان نشو و نمای تو کجاست ۲

می گذاری که کشد دامن پاک تو رقیب
آن همه سرکشی و جور و جفای تو کجاست ۳

روزگاریست که دل بوی مرادی نشنید
نافه یی از گره بند قبای تو کجاست ۴

شهر زامد شدنت گشت پریشان و هنوز
کس ندانست مه من که سرای تو کجاست ۵

آه از آنروز که تنها ز چمن مست رسی
پرسی از سوخته ی خویش که جای تو کجاست ۶

نیستی خضر فغانی مطلب آب حیات
شرم از همت خود دار فنای تو کجاست ۷