هوش مصنوعی: این شعر از حافظ، بیانگر نگاهی عرفانی و انتقادی به دنیای مادی و تعلقات آن است. شاعر از بت‌پرستی و وابستگی‌های بی‌ثمر انتقاد می‌کند و به دنبال حقیقت والاتر و معنویتی فراتر از دنیای فانی است. او از شراب الست و بی‌خودی به عنوان نمادهایی از وصال به معشوق حقیقی یاد می‌کند و بر بی‌ثباتی دنیا تأکید دارد.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و انتقادی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از نمادهایی مانند شراب و بی‌خودی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد تا به درستی تفسیر شود.

شماره ۱۱۱ - تا کی بهانه ات بدل بت پرست ماست

تا کی بهانه ات بدل بت پرست ماست
ملزم شویم گر نظرت در شکست ماست ۱

گردون که صبح و شام می از جام زر دهد
محتاج جرعه یی ز شراب الست ماست ۲

هرچند ما گدا و بود مدعی غنی
چون بنگری هنوز نگاهش بدست ماست ۳

آب حیات خواه که اینجا نزاع نیست
ور هست نیستی ز تمنای پست ماست ۴

ساقی مدام باده باندازه می دهد
این بیخودی گناه دل زود مست ماست ۵

در خاکدان دهر فغانی مکن قرار
زینجا فرارجو که نه جای نشست ماست ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
کانال گوهرین در ایتا
۲۲۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۱۰ - ترک من جانب صحرا پی نخجیر شدست
گوهر بعدی:شماره ۱۱۲ - دل بیقرار و دولت دیدار مشکلست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.