شماره ۱۱۸ - آمد سحاب و چهره ی گلها ز خواب شست

آمد سحاب و چهره ی گلها ز خواب شست
نیسان دهان غنچه بمشک و گلاب شست ۱

صبحست می بنوش که گردون باشک گرم
از بهر جرعه یی قدح آفتاب شست ۲

گو همچو برگ لاله ز برق فنا بسوز
گل چون کتان خود بشب ماهتاب شست ۳

در آتشم ز دختر رز کاین حریف سوز
عالم خراب کرد چو دست از خضاب شست ۴

از می خراب گشته دل ابتر منست
دیوانه یی که لوح شکست و کتاب شست ۵

خوش باد وقت آنکه سبو بر سرم شکست
وین دلق خونفشان ز نشان شراب شست ۶

از داغهای تازه برافراخت صد علم
پشمینه ام که عشق بهفتاد آب شست ۷

بس رند جامه سوز که در مجلس شراب
آلوده ساخت خرقه ولی با شراب شست ۸

در خاک و خون نشاند فغانی دل خراب
تا دست از متاع جهان خراب شست ۹