هوش مصنوعی: این شعر عرفانی از مولانا، عشق الهی و رهایی از تعلقات دنیوی را ستایش می‌کند. شاعر بر اهمیت رسیدن به وحدت با خدا، دوری از همنشینی با خلق، و پیمودن راه عشق تأکید دارد. همچنین، از عاشقان می‌خواهد که در مسیر عشق ثابت قدم باشند و به ظواهر دنیوی توجه نکنند.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، درک کامل این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات عرفانی و فلسفه‌ی تصوف دارد.

شماره ۱۱۷ - ای آنکه همه سوختنت از پی کامست

ای آنکه همه سوختنت از پی کامست
تا در دل گرمم نرسی کار تو خامست ۱

درویش چو در مشرب توحید رسیدی
همصحبتی خلق دگر بر تو حرامست ۲

ای مرد خدا از تو باو راه بسی نیست
گر پای طلب پیش نهی یکدوسه گامست ۳

در وادی عشقست اگر هست شکاری
باقی همه چون مینگرم دانه و دامست ۴

عاشق به ازین دیده نگهدار و مرو دور
کان مه که ز کویش طلبی بر لب بامست ۵

عاشق نکند فرق سیاهی و سفیدی
این نکته که گفتم سخن شاه غلامست ۶

مجنون ز در خانه ی لیلی نرود پیش
دیوانه چه داند که ره کعبه کدامست ۷

ساقی می اگر درد بود عذر میاور
پیش آر که کیفیت می در ته جامست ۸

از جای بلند آمده است این سخن دور
خوش باد فغانی نفست این چه کلامست ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۲۳۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۱۶ - آه کان ابرو کمان چشم سیاه از ناز بست
گوهر بعدی:شماره ۱۱۸ - آمد سحاب و چهره ی گلها ز خواب شست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.