هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و غزلی است که در آن شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق خود سخن می‌گوید. او با استفاده از تصاویر طبیعی مانند گل، بنفشه، سرو و نسیم، احساسات عمیق خود را بیان می‌کند. شاعر همچنین از رقیب و عشق خود به معشوق صحبت می‌کند و از ناز و کرشمه‌های او یاد می‌کند.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده یا نامناسب باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و اصطلاحات ادبی ممکن است برای درک کامل، به سطحی از بلوغ فکری نیاز داشته باشد.

شماره ۱۲۰ - ما را ز نوبهار گل روی او ببست

ما را ز نوبهار گل روی او ببست
مد نظر بنفشه ی خود روی او بسست ۱

گو سرو ناز جلوه مکن در حریم باغ
کانجا خرام قامت دلجوی او بسست ۲

بگشای ای نسیم سحر جیب غنچه را
از بوی گل چه سود مرا بوی او بسست ۳

گو صحن روضه جلوه گه مرغ سدره باش
مرغ دل مرا چمن کوی او بسست ۴

چین در جبین بکشتن ما تا کی ای رقیب
ناز و کرشمه ی خم ابروی او بسست ۵

جای سری که گشت گران از می وصال
در خواب بیخودی سر زانوی او بسست ۶

بیدار ساز یکدمش ای همدم صبوح
در خواب ناز نرگس جادوی او بسست ۷

جعد بنفشه را چکنم دام راه دل
دیوانه ام مرا شکن موی او بسست ۸

مهر دهان تلخ فغانی شب وصال
افسانه ی عقیق سخنگوی او بسست ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۲۷۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۱۹ - نیست بیرون و درونم ذره یی خالی ز دوست
گوهر بعدی:شماره ۱۲۱ - دمی که آن گل خندان بقصد خون منست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.