شماره ۱۲۱ - دمی که آن گل خندان بقصد خون منست

دمی که آن گل خندان بقصد خون منست
ز خوی نازک او نیست از جنون منست ۱

بنا امیدی از آن آستان شدم محروم
نشان بخت بد و طالع زبون منست ۲

برون ز بزم طرب سوزدم بخنده چو شمع
کسی که بی خبر از آتش درون منست ۳

رقم بمنصب فرهادیم کشید قضا
که بار خاطر من کوه بیستون منست ۴

مران به گریه ام ای باغبان ز گلشن خویش
که آب و رنگ گل از اشک لاله گون منست ۵

تو خود بعشوه نظر کن بسوز گفتارم
چه احتیاج بافسانه و فسون منست ۶

دلیل سوز فغانی بسست آتش آه
نشان داغ درون شعله ی برون منست ۷