شماره ۱۲۲ - ماه رخسار تو آیینه ی مقصود منست

ماه رخسار تو آیینه ی مقصود منست
دانه ی خال برو اختر مسعود منست ۱

شب که بی لعل تو می می کشم از ساغر چشم
جگر پاره کباب نمک آلود منست ۲

بسکه در اتش سودای تو سوزم همه شب
روزن خانه ی گردون سیه از دود منست ۳

چند بنشینم و اندیشه ی بیهوده کنم
مردن از درد غم عشق تو بهبود منست ۴

من که سر در سر سودای غمت باخته ام
جان اگر در سر کار تو کنم سود منست ۵

عاشق و رند و نظر بازم و بدنام ولی
دیدن روی نکو شیوه ی محمود منست ۶

نظری سوی فغانی فگن از گوشه ی چشم
که همین شیوه ز دیدار تو مقصود منست ۷