شماره ۱۲۷ - چمن ز سایه ی سروت چو گلشن ارمست

چمن ز سایه ی سروت چو گلشن ارمست
نهال قد ترا آب خضر در قدمست ۱

یکی هزار شد آشوب حسنت از خط سبز
فغان ز خامه ی صنع این چه شیوه ی قلمست ۲

خوشم به نقش جمالت که در صحیفه ی حسن
مراد از قلم آفرینش این رقمست ۳

به غیر آن رخ چون گل که تا ابد باقیست
نظر بهر چه درین باغ می کنم عدمست ۴

بماه روی تو این آرزو که من دارم
هزار سال اگر بینمت هنوز کمست ۵

بناز بر مشکن از دعای اهل نیاز
که جلوه ی گل و سرو از نسیم صبحدمست ۶

بزخم تیر جفا از حریم حرمت تو
برون نرفت فغانی که صید این حرمست ۷