هوش مصنوعی: این متن شعری است که به موضوعات عشق، شوق، وفاداری و رنج‌های عاشقانه می‌پردازد. شاعر از بلبل، پروانه و شمع به عنوان نمادهایی برای توصیف احساسات خود استفاده می‌کند و به رنج‌ها و فداکاری‌های عاشقانه اشاره دارد. همچنین، او از جدایی و درد ناشی از آن سخن می‌گوید و حیرت خود را از این احساسات بیان می‌کند.
رده سنی: 16+ متن شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و رنج‌های ناشی از عشق است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از نمادها و استعاره‌های پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد.

شماره ۱۳۰ - آزاد بلبلی که بدام بلا نسوخت

آزاد بلبلی که بدام بلا نسوخت
ترک هوس گرفت وز باد هوا نسوخت ۱

پروانه یی که بر سر شمعی بمهر گشت
بیرون نشد ز دایره ی شوق تا نسوخت ۲

یک ره دلم در انجمن آتشین رخان
نام وفا نبرد که با صد جفا نسوخت ۳

هرگز جدا نشد ز دلم بیتو پاره یی
کان پاره هم ز داغ جدایی جدا نسوخت ۴

در آب چشم و آتش دل غرق حیرتم
کاین از چه رو نکشت مرا وان چرا نسوخت ۵

در محفلی که چهره برافروخت شمع من
ننشست از کرشمه دمی تا مرا نسوخت ۶

جایی نکرد بیتو فغانی خیال عیش
کز آرزوی شمع رخت چند جا نسوخت ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۸۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۲۹ - چمن شکفت و نسیمی ز هر گلی برخاست
گوهر بعدی:شماره ۱۳۱ - خود رای من بخلوت رازت پناه چیست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.