شماره ۱۴۰ - دست اجلم بر دل ماتمزده ره بست

دست اجلم بر دل ماتمزده ره بست
عود دلم از دود جگر تار سیه بست ۱

منشور سرافرازی و گردنکشی او
تعویذ دل ماست که بر طرف کله بست ۲

آه از دل آن مست که چون رخش بدر تاخت
اول گذر بادیه بر میر سپه بست ۳

یوسف به بیابان عدم چون علم افراخت
خورشید سراپرده اش از پرده ی مه بست ۴

دست از همه او برد که در معرکه ی عشق
از روی ارادت کمر خدمت شه بست ۵

در بدرقه ی نور بصر دیده ی یعقوب
صد قافله ی نیل روان بر سر چه بست ۶

هر طرح که در پرده ی دل حسن تو انداخت
صد صورت دلکش همه بر وجه شبه بست ۷

هر دل که ز دار ستم حسن وفا جست
سودای خطا کرد و تمنای تبه بست ۸

قطع نظر از شهر بتان کرد فغانی
بیرون شد و از دیر مغان بار گنه بست ۹