هوش مصنوعی: این شعر از حافظ است که با استفاده از تصاویر طبیعی مانند باد، گل، و ماه، به بیان احساسات عاشقانه و عرفانی می‌پردازد. شاعر با پرسش‌های پی در پی، از رازهای ناشناخته عشق و زیبایی سخن می‌گوید و به افسانه‌وار بودن این احساسات اشاره می‌کند.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای درک کامل، نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی بیشتری داشته باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

شماره ۱۶۱ - این باد ز طرف چمن کیست که داند

این باد ز طرف چمن کیست که داند
وین بوی گل از پیرهن کیست که داند ۱

این نافه که بر گل شکند غالیه ی تر
از سلسله ی پر شکن کیست که داند ۲

دانم که مه بدر بود خسرو انجم
آن ماه نو از انجمن کیست که داند ۳

من خود شدم افسانه ی شهری بفسونش
افسون تو مهر دهن کیست که داند ۴

ما را به رخ زرد بود صد رقم از خون
آن گلرخ نسرین بدن کیست که داند ۵

ای باد چه داری خبر از غنچه ی لعلش
آن غنچه دهن با سخن کیست که داند ۶

آشوب دل و دیده ی بیدار فغانی
نظاره ی سرو و سمن کیست که داند ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۷۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۶۰ - دلم که سوخت سپند مه جمال تو باد
گوهر بعدی:شماره ۱۶۲ - آن پریچهره که دیوانه اش اهل نظرند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.