شماره ۱۶۹ - مقیدان تو از یاد غیر خاموشند

مقیدان تو از یاد غیر خاموشند
بخاطری که تویی دیگران فراموشند ۱

برون خرام که بسیار شیخ و دانشمند
خراب آن شکن طره و بنا گوشند ۲

چه عیش خوشتر ازین در جهان که یک دو نفس
و کس بدوستی هم پیاله یی نوشند ۳

زهی حریف شرابان که بامداد خماز
بصد حرارت و مستی صحبت دوشند ۴

هزار سوزن پولاد در دلست مرا
این حریر قبایان که دوش بر دوشند ۵

مراست کار چنین خام ورنه در همه جا
شراب پخته و یاران بعیش در جوشند ۶

بروی برگ بهاران چو سایه در مهتاب
فتاده همنفسان دستها در آغوشند ۷

هزار جامه ی جان صرف این بلند قدان
که در نهایت چستند هرچه می پوشند ۸

چمن خوشست فغانی بیا که از می و گل
جوان و پیر درین هفته مست و مدهوشند ۹