غزل ۳۴۱ - گرم قبول کنی ور برانی از بر خویش

گرم قبول کنی ور برانی از بر خویش
نگردم از تو و گر خود فدا کنم سر خویش ۱

تو دانی ار بنوازی و گر بیندازی
چنان که در دلت آید به رای انور خویش ۲

نظر به جانب ما گر چه منت است و ثواب
غلام خویش همی‌پروری و چاکر خویش ۳

اگر برابر خویشم به حکم نگذاری
خیال روی تو نگذارم از برابر خویش ۴

مرا نصیحت بیگانه منفعت نکند
که راضیم که قفا بینم از ستمگر خویش ۵

حدیث صبر من از روی تو همان مثل است
که صبر طفل به شیر از کنار مادر خویش ۶

رواست گر همه خلق از نظر بیندازی
که هیچ خلق نبینی به حسن و منظر خویش ۷

به عشق روی تو گفتم که جان برافشانم
دگر به شرم درافتادم از محقر خویش ۸

تو سر به صحبت سعدی درآوری هیهات
زهی خیال که من کرده‌ام مصور خویش ۹

چه بر سر آید از این شوق غالبم دانی
همانچه مورچه را بر سر آمد از پر خویش ۱۰