شماره ۱۸۵ - مدام از کشت امیدم خس و خاشاک می روید

مدام از کشت امیدم خس و خاشاک می روید
عجب گر بر مراد من گلی از خاک می روید ۱

چو من بی بهره ام از عشرت دنیا چه سودم زان
که بر طرف چمن گل می دمد یا تاک می روید ۲

پریشانم ز سعد و نحسن گردون آه ازین گلها
که نونو بهر من از گلشن افلاک می روید ۳

مرا از هر گل نو در جگر خاریست پنداری
ز خاک بخت من آنهم بصد امساک می روید ۴

منم در عالم و این دانه های اشک بی قیمت
که از دلهای ریش و سینه های چاک می روید ۵

دمی باقیست د امن بر مچین از آب و خاک من
هنوز اندک گیاهی زین گل نمناک می روید ۶

فغانی پاک شو تا مهر گردد کینه ی دشمن
که داروی محبت از زمین پاک می روید ۷