شماره ۲۱۱ - آمد بهار و دل بمی و جام تازه شد

آمد بهار و دل بمی و جام تازه شد
مهرم بساقیان گلندام تازه شد ۱

هر شاخ گل ز کج کلهی می دهد نشان
خوبان رفته را به جهان نام تازه شد ۲

آه از فریب دهر کزین عشوه بس نکرد
تا خلق را همان طمع خام تازه شد ۳

از خاک کشتگان وفا خاست بوی گل
داغی که بود بر دل از ایام تازه شد ۴

دل کنذده بودم از می و ساقی چو گل رسید
جان رمیده را هوس جام تازه شد ۵

مرغ هوا به خانه خرابی من گریست
چندانکه سبزه ام بلب بام تازه شد ۶

می نوش و گل بریز فغانی که عاقبت
باغ هنر ز چشمه ی انعام تازه شد ۷