شماره ۲۱۸ - منم که دوست مرادم ز تلخ و شور دهد

منم که دوست مرادم ز تلخ و شور دهد
مدام باده و نقلم بدست زور دهد ۱

پیاله گیر که دست سپهر نتوان تافت
اگر نگین سلیمان به دست مور دهد ۲

هدیه ییست که ترک مرصعینه کمر
شراب لعل ز پیمانه ی بلور دهد ۳

مرا ز خاک در دوست بیش ازان فرحست
که سرمه مژده ی بینا شدن بکور دهد ۴

قبول کن که به از کسوت ملامت نیست
ز هر چه دوست بدردیکشان عور دهد ۵

بسی زبانه که در خرمنم زند گردون
چو آفتاب مرا جلوه ی سمور دهد ۶

ز آب چشم فغانی چه خیزد ای بدخواه
سزای مردم بی درد خاک گور دهد ۷