هوش مصنوعی:
متن شعری است که از عشق و دیوانگی سخن میگوید. شاعر از عشق مجنونوار خود به لیلی میگوید و درد فراق و اشتیاق را با تصاویری مانند خون جگر و خاکساری توصیف میکند. همچنین اشارهای به مستی عشق و تأثیرات آن بر روح و روان دارد.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عاشقانهی عمیق و گاهی دردناک است که درک آن برای مخاطبان کمسنوسال ممکن است دشوار باشد. همچنین استفاده از استعارههای پیچیده و احساسات شدید عاشقانه مناسب سنین نوجوانی و بزرگسالی است.
شماره ۲۴۳ - از چه مجنون مرغ را بر فرق خود جا کرده بود
از چه مجنون مرغ را بر فرق خود جا کرده بود
غالبا از پیش لیلی نامه یی آورده بود ۱
از من محروم دی چون می گذشت آن شهسوار
تن نهان در خاک و از خون دیده ام در پرده بود ۲
دل نمی داد از کف آسان غنچه ی پیکان یار
کش به آب دیده و خون جگر پرورده بود ۳
التفاتی کان پری شب با من دیوانه داشت
نیست آن در خاطرم کز عشق هوشم برده بود ۴
مستی عشق فغانی شور دیگر داشت دوش
غالبا از دست آن میخواره جامی خورده بود ۵
غالبا از پیش لیلی نامه یی آورده بود ۱
از من محروم دی چون می گذشت آن شهسوار
تن نهان در خاک و از خون دیده ام در پرده بود ۲
دل نمی داد از کف آسان غنچه ی پیکان یار
کش به آب دیده و خون جگر پرورده بود ۳
التفاتی کان پری شب با من دیوانه داشت
نیست آن در خاطرم کز عشق هوشم برده بود ۴
مستی عشق فغانی شور دیگر داشت دوش
غالبا از دست آن میخواره جامی خورده بود ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۸۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۴۲ - غباری کان گل از دامن بوقت رفتن افشاند
گوهر بعدی:شماره ۲۴۴ - می خورده خنده بر من ناشاد می کند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.