شماره ۲۵۲ - چکند دل که بدوران غمت خون نخورد

چکند دل که بدوران غمت خون نخورد
می دهد خون جگر سوخته اش چون نخورد ۱

می خورد خون دلم غنچه ی لعل تو چنان
که بدان میل کسی باده ی گلگون نخورد ۲

تشنه ی باده ی لعلت ز کف خضر و مسیح
دم آبی به صد افسانه و افسون نخورد ۳

می برد مستی می عشوه ی چشمت ز سرم
ورنه در دور تو کس می زمن افزون نخورد ۴

آتشی می رسد از منزل لیلی بشتاب
چاره یی نیست که بر خرمن مجنون نخورد ۵

میجهد شعله ی آهی ز دلت برق صفت
دم نگهدار فغانی که بگردون نخورد ۶