شماره ۲۷۴ - ماه من از جامه خواب مهر سر بر می کند

ماه من از جامه خواب مهر سر بر می کند
خلعت مخموری خورشید در بر می کند ۱

یار جایی تا کمر در زر نهان چون آفتاب
عاشق بیچاره جایی خاک بر سر می کند ۲

خاک مرد از کیمیای عشق زر گردد ولی
پادشاه من کجا نظاره در زر می کند ۳

دل ز شوق دانه ی زنجیر، بهر گردنش
یاد خاک بوته ی دکان زرگر می کند ۴

دل که از طور محبت رفت بر معراج عشق
قدر خویش از آفتاب و ماه برتر می کند ۵

او که در هر گوشه یی دارد فغانی صد همای
کی بعزلت خانه اش یکبار سر بر می کند ۶