شماره ۲۷۸ - گر می روم نزدیک او شوق وصالم می کشد

گر می روم نزدیک او شوق وصالم می کشد
ور می نشینم گوشه یی تنها خیالم می کشد ۱

بی شمع خود گر می روم در کنج تنهایی شبی
گه غصه خونم می خورد گاهی خیالم می کشد ۲

من خود نمی گویم که او می خورده باشد با کسی
آن شکل مخمورانه و تغییر حالم می کشد ۳

قربان آن شوخم که چون از دور می بیند مرا
چندان تواضع می کند کز انفعالم می کشد ۴

گر چون فغانی می روم در گوشه ی صحرا دمی
آنجا بیاد نرگسش چشم غزالم می کشد ۵