شماره ۳۴۰ - کو مطربی که مست شوم از ترانه اش

کو مطربی که مست شوم از ترانه اش
دامن کشم ز صحبت عقل و بهانه اش ۱

امشب حکیم مجلس ما شرح باده گفت
چندانکه چشم عقل غنود از فسانه اش ۲

خاک در سرای مغانم که تا ابد
خیزد صدای بیغمی از آستانه اش ۳

ساقی سحر بگوشه ی میخانه برفروخت
شمعی که آفتاب بود یک زبانه اش ۴

دریاب نقد وقت که جم با وجود جام
تا رفت، در حساب نیارد زمانه اش ۵

بی برگ شو که آنکه جهان را دهد فروغ
شاید که شب چراغ نباشد بخانه اش ۶

صیدیست بس بلند نظر دل که در ازل
بر آفتاب تعبیه شد دام و دانه اش ۷

یا رب چه باده خورده فغانی ز جام عشق
کز یاد رفته است غم جاودانه اش ۸