شماره ۳۴۲ - که فتاد در فراقت که نسوختی تمامش؟

که فتاد در فراقت که نسوختی تمامش؟
اجلیست غالبا این که فراق گشته نامش ۱

بنوید مرگ خواند سوی خویشتن فراقم
چه قیامت آشنایی که اجل بود پیامش ۲

بستاره ی رقیبان نبرم حسد که آنمه
بکرشمه چون در آید همه جاست فیض عامش ۳

بعذاب داغ هجران دل کامخواهم اولی
که نشست آتش من ز خیالهای خامش ۴

نه کمست اینکه خونم خورد آن شرابخواره
توهم ای رقیب بدخو چه دهی زیاده جامش ۵

بهوای دیدنش آنکه چو صبح خاست خندان
بنگر که کرده حرمان بچه روز وقت شامش ۶

بچه روز نیک بیند ز تو کام دل فغانی
که چو بخت خود غنیمی بکمین بود مدامش ۷