شماره ۳۴۹ - تا چند دردسر کشم از گفتگوی خویش

تا چند دردسر کشم از گفتگوی خویش
جایی روم که خود نبرم راه سوی خویش ۱

چون من بخوی کس نیم و کس بخوی من
آن خوبتر که خوی کنم هم بخوی خویش ۲

خوش حالتی که در طلبت گم شوم ز خود
چندانکه تا ابد نکنم جستجوی خویش ۳

بیرنگم آنچنان که درین بوستان چو گل
آگه نمی شود دلم از رنگ و بوی خویش ۴

روشندلان چو آینه از غایت صفا
بینند روی خلق و نبینند روی خویش ۵

تا شد کمند زلف تو پیوند جان من
صید دلم رمید ز هر تار موی خویش ۶

رندیست دل شکسته فغانی خاکسار
بر سنگ امتحان زده صد ره سبوی خویش ۷