شماره ۳۵۰ - فردا که هر غنیم نماید غنیم خویش

فردا که هر غنیم نماید غنیم خویش
دست منست و دامن یار قدیم خویش ۱

یا رب بمذهب که بود سوختن روا
آنرا که پرورند بناز و نعیم خویش ۲

گر پی برد غنی که چه سودست در کرم
ریزد چو آب در قدم خلق سیم خویش ۳

یاری کجاست تا بخرابات رو نهیم
کز دست داده ایم ره مستقیم خویش ۴

نازکترست از آنکه توان داد ازو نشان
آن گل که تازه ساخت جهان از نسیم خویش ۵

ما در عرق زرنگ خوش و بوی دلکشش
او بی نیاز چون گل و می از شمیم خویش ۶

عاشق نه آنکسست که معشوق دلنواز
سازد برود و باده مدامش ندیم خویش ۷

نام از کرم ثبات پذیرد نه از درم
این نکته گفت حاتم طی با ندیم خویش ۸

دانستنیست سر محبت نه گفتنی
بگذار فهم نکته بطبع سلیم خویش ۹

محرم نشد فغانی درویش کان غیور
میر اندیش بتیر ز گرد حریم خویش ۱۰