شماره ۳۸۵ - زغم جان می دهم چون دلربای خود نمی بینم

زغم جان می دهم چون دلربای خود نمی بینم
چه در دست این که جز مردن دوای خود نمی بینم ۱

سزد گر سر نهم در دشت و از عالم روم بیرون
که در کویت من سرگشته جای خود نمی بینم ۲

به سودای تو گشتم آنچنان بیگانه از مردم
که یک کس در همه شهر آشنای خود نمی بینم ۳

من حیران به کوی آن پری دارم تماشایی
که هرگز جانب محنت سرای خود نمی بینم ۴

کدامین باد یا رب در گلستان تو ره دارد
که برگ یاسمینت در هوای خود نمی بینم ۵

نشان غنچه ی این گلستان از دیگران پرسید
که من جز خار و خس در دست و پای خود نمی بینم ۶

بزاری چون فغانی می زنم دست دعا بر سر
که خیری در دعای ناروای خود نمی بینم ۷