شماره ۳۹۵ - من آشفته هم در خواب مستی کاش می مردم

من آشفته هم در خواب مستی کاش می مردم
که روز از مستی شب این همه خجلت نمی بردم ۱

زبان خود بدندان می گزم هر دم من ناکس
که از بهر چه در مستی لبت را نام می بردم ۲

کشم صد انفعال از خویش و میرم از پشیمانی
چو یاد آرم که در مستی سگ آن کوی آزردم ۳

بمستی دوش رنجانیدم از خود خاطر یاران
چه کردم کاش خون می خوردم و آن می نمی خوردم ۴

فغانی یار چون می شد ملول از هایهای من
چرا اول به آه و ناله جان بر لب نیاوردم ۵