شماره ۴۰۲ - مست گشتم سر ز قید هوشیاران می برم

مست گشتم سر ز قید هوشیاران می برم
رخت خویش از پهلوی پرهیزگاران می برم ۱

چون شفق بربسته رخت خونفشان از طرف خاک
خیمه ی همت بر اوج کوهساران می برم ۲

مرغ شبخیزم بگلگشت گلستان می روم
باد نوروزم پیام نوبهاران می برم ۳

می رم زین بزم و یاد دلنوازان می کنم
می روم زین باغ و گلبانگ هزاران می برم ۴

پارسایان را غم دردیکشان عشق نیست
التجا در بزمگاه میگساران می برم ۵

تا بناگوش چو سیم و عارض چون لاله هست
دانه ی دل سوی زرین گوشواران می برم ۶

هر سبکرو کی تواند گشت با من هم شکار
من که صید از دامگاه تاجداران می برم ۷

از دل گرم فغانی می نویسم چند حرف
تحفه های جانگداز از بهر یاران می برم ۸