شماره ۴۱۸ - گرچه طور رندی و بدنامی از حد می برم

گرچه طور رندی و بدنامی از حد می برم
کافرم گرشمه یی از حال خود بد می برم ۱

هر زمان سنگ جفایی بر سفالم می خورد
کوه کوه درد زین طاق زبرجد می برم ۲

هیچ کس آگه نشد از آتش پنهان من
می روم زین خاکدان وین داغ با خود می برم ۳

نیش می گردد اگر بر نوش می بندم امید
نی شود گر دست نزدیک تبر زد می برم ۴

من که می خواهم که با معشوق مجلس می خورم
سیم و زر سهلست گر سر نیز باید می برم ۵

آب حیوان در دهان می آیدم از عین لطف
بر زبان چون نام آن سرو سهی قد می برم ۶

محو بادا هستیم در سایه ی آن آفتاب
کز فروغ صحبتش عمر مخلد می برم ۷

گرچه نونو درد می بینم ز زخم تیغ عشق
از علاجش هر زمان درد مجدد می برم ۸

از برای آنکه همت بر غزالی بسته ام
چون فغانی صد ستم از دست هر دد می برم ۹