هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و اشتیاق به معشوق و رنج‌های ناشی از دوری و بی‌مهری می‌گوید. او با تصویر کردن چهرهٔ معشوق در خیال، آرزوی دیدارش را در دل می‌پروراند و از ناله‌های شبانه و غم‌های درونی خود سخن می‌گوید. شاعر امیدوار است که روزی معشوق از او سؤالی بپرسد تا بتواند درد دلش را بیان کند.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسات عمیق است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب‌تر است. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات ادبی ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.

شماره ۴۳۰ - هر زمان با خود خیال آن رخ گلگون کنم

هر زمان با خود خیال آن رخ گلگون کنم
آرزوی دیدن رویت بدل افزون کنم ۱

چون خیال صورت خوب تو آرم در نظر
از تحیر آفرین بر خامه ی بیچون کنم ۲

سر ز طاعت بر ندارم گر بعمر خود دمی
سجده یی در سایه آن قامت موزون کنم ۳

من که دارم صد نوا از ناله ی شبگیر خود
گوش کی بر ارغنون بزم افلاطون کنم ۴

گر مرا صد غم بود در دل، چو بینم روی تو
برکشم آهی و غمها را ز دل بیرون کنم ۵

در سخن هر دم چو شمعم سوز دل روشن نشد
در نمیگیرد چراغم تا بکی افسون کنم ۶

کاش پرسد غنچه ی لعل تو از من نکته یی
تا بتقریب سخن شرح دل پر خون کنم ۷

خواب شد بر دیده ی شب زنده دار من حرام
بسکه شبها ناله از بی مهری گردون کنم ۸

بیت احزان فغانی کی شود بزم طرب
چند در هر گوشه فریاد از دل محزون کنم ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۲۳۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۴۲۹ - روز نوروزست و دل درد تو دارد سوز هم
گوهر بعدی:شماره ۴۳۱ - کی بود ای گل که تنگت در دل شیدا کشم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.