شماره ۴۳۵ - بیخود شدم ز آمدنت باده چون کشم

بیخود شدم ز آمدنت باده چون کشم
کامی از آن عذار و لب ساده چون کشم ۱

جانی که در ریاضت حاجت تمام سوخت
پیش تو ای مراد خدا داده چون کشم ۲

من عاشقم که باد مرا عیش خوش حرام
می با شکر لبان پریزاده چون کشم ۳

من در خور ملامت و در دم تو باده نوش
جامی که بهر من نشد آماده چون کشم ۴

نخل مرا نه از گل مقصود بسته اند
بوی مراد از آن قد آزاده چون کشم ۵

اکنون که گردنم چو فغانی ببندتست
بار سبو و منت سجاده چون کشم ۶