هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، بیانگر مستی و شادمانی عرفانی است که شاعر از بادهی معنوی و عشق الهی نوشیده است. او از مجلسی شاهانه، آب بقا و نعمت جاوید، و میوهی امید از شاخ عمر سخن میگوید، که همه نمادهایی از وصال به معشوق حقیقی و رسیدن به آرامش ابدی هستند.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و استعارههای پیچیدهای مانند شراب معنوی و وصال الهی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات فلسفی و عرفانی نیاز به دانش ادبی و تجربهی زندگی بیشتری دارد.
شماره ۴۳۷ - ما باده را بنغمه ی ناهید خورده ایم
ما باده را بنغمه ی ناهید خورده ایم
آب از کنار چشمه ی خورشید خورده ایم ۱
شاهانه مجلسی طلب و ساقیی که ما
می در شرابخانه ی جمشید خورده ایم ۲
در مجلسی حبیب ز دست مسیح و خضر
آب بقا و نعمت جاوید خورده ایم ۳
مستیم ازان شراب که با محرمان بباغ
در سایه ی درخت گل و بید خورده ایم ۴
دل بسته ایم همچو فغانی بلطف دوست
از شاخ عمر میوه ی امید خورده ایم ۵
آب از کنار چشمه ی خورشید خورده ایم ۱
شاهانه مجلسی طلب و ساقیی که ما
می در شرابخانه ی جمشید خورده ایم ۲
در مجلسی حبیب ز دست مسیح و خضر
آب بقا و نعمت جاوید خورده ایم ۳
مستیم ازان شراب که با محرمان بباغ
در سایه ی درخت گل و بید خورده ایم ۴
دل بسته ایم همچو فغانی بلطف دوست
از شاخ عمر میوه ی امید خورده ایم ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۲۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۳۶ - کجاست دل که به شبهای تار گشت کنم
گوهر بعدی:شماره ۴۳۸ - ما خویش را بچنگ ملامت سپرده ایم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.