خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این شعر از حافظ، بیانگر مستی و شادمانی عرفانی است که شاعر از بادهی معنوی و عشق الهی نوشیده است. او از مجلسی شاهانه، آب بقا و نعمت جاوید، و میوهی امید از شاخ عمر سخن میگوید، که همه نمادهایی از وصال به معشوق حقیقی و رسیدن به آرامش ابدی هستند.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و استعارههای پیچیدهای مانند شراب معنوی و وصال الهی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات فلسفی و عرفانی نیاز به دانش ادبی و تجربهی زندگی بیشتری دارد.
شماره ۴۳۷ - ما باده را بنغمه ی ناهید خورده ایم
ما باده را بنغمه ی ناهید خورده ایم
آب از کنار چشمه ی خورشید خورده ایم ۱
شاهانه مجلسی طلب و ساقیی که ما
می در شرابخانه ی جمشید خورده ایم ۲
در مجلسی حبیب ز دست مسیح و خضر
آب بقا و نعمت جاوید خورده ایم ۳
مستیم ازان شراب که با محرمان بباغ
در سایه ی درخت گل و بید خورده ایم ۴
دل بسته ایم همچو فغانی بلطف دوست
از شاخ عمر میوه ی امید خورده ایم ۵
آب از کنار چشمه ی خورشید خورده ایم ۱
شاهانه مجلسی طلب و ساقیی که ما
می در شرابخانه ی جمشید خورده ایم ۲
در مجلسی حبیب ز دست مسیح و خضر
آب بقا و نعمت جاوید خورده ایم ۳
مستیم ازان شراب که با محرمان بباغ
در سایه ی درخت گل و بید خورده ایم ۴
دل بسته ایم همچو فغانی بلطف دوست
از شاخ عمر میوه ی امید خورده ایم ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۳۶ - کجاست دل که به شبهای تار گشت کنم
گوهر بعدی:شماره ۴۳۸ - ما خویش را بچنگ ملامت سپرده ایم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
