شماره ۴۳۹ - شبی که در نظر آن طره ی خمیده کشم

شبی که در نظر آن طره ی خمیده کشم
هزار بار بجان بوسم و بدیده کشم ۱

مرا که غنچه ی وصل از دعای صبح شکفت
چگونه منت گلهای نو دمیده کشم ۲

نیافت خاطرم آرام تا ز بوی گلی
درین چمن نفسی چند آرمیده کشم ۳

مرا که میچکد از دیده خون دل بچه رو
ز دست ساقی گلرخ می چکیده کشم ۴

نچیده از چمن وصل غیر خار و هنوز
هزار درد دل از هر گل نچیده کشم ۵

جریده می روم این راهرا و نزدیکست
که خط نسخ بمضمون این جریده کشم ۶

بجز دهان تو کز هیچ، آفریده خدا
عجب که سرزنش از هیچ آفریده کشم ۷

دلم رمیده فغانی کجاست همنفسی
که ناله یی بمراد دل رمیده کشم ۸