هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، بیانگر درد و رنج انسان در برابر ناملایمات زندگی و جستجوی آزادی و امید است. شاعر از عشق، رنج، انتظار و آرزوهای برآورده نشده سخن میگوید و از خواننده میخواهد که به دنبال همت و تلاش باشد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه، همراه با اشارات به رنج و امید، نیاز به درک و تجربهی بیشتری دارد که معمولاً در سنین بالاتر قابل درک است.
شماره ۴۷۵ - گردم بهوا رفت چه گلگون فرسست این
گردم بهوا رفت چه گلگون فرسست این
خون می کند و می رود آیا چه کسست این ۱
بر دیده ی ما منتظران رخش مکن گرم
آهسته رو ای ترک نه رود ارسست این ۲
هر صبح فروزان تری از آه اسیران
برخور که هنوز از دل ما یکنفسست این ۳
نالان دل من نغمه ی داود نداند
آزاد کنیدش که نه مرغ قفسست این ۴
بر جام مراد دگران چشم چه داری
همت طلب ایدل همه را دسترسست این ۵
هر مرغ درین باغ گلی دید و بهاری
ماییم و خزان کز دگران باز پسست این ۶
در خرمن خود بهر گلی بر زدی آتش
می سوز چه تدبیر فغانی هوسست این ۷
خون می کند و می رود آیا چه کسست این ۱
بر دیده ی ما منتظران رخش مکن گرم
آهسته رو ای ترک نه رود ارسست این ۲
هر صبح فروزان تری از آه اسیران
برخور که هنوز از دل ما یکنفسست این ۳
نالان دل من نغمه ی داود نداند
آزاد کنیدش که نه مرغ قفسست این ۴
بر جام مراد دگران چشم چه داری
همت طلب ایدل همه را دسترسست این ۵
هر مرغ درین باغ گلی دید و بهاری
ماییم و خزان کز دگران باز پسست این ۶
در خرمن خود بهر گلی بر زدی آتش
می سوز چه تدبیر فغانی هوسست این ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۲۶۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۷۴ - ما ناکس و تو در پی بد گفتن اینچنین
گوهر بعدی:شماره ۴۷۶ - اگر یاد آرمش یکدم که از دل غم برد بیرون
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.