هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و غنایی، بیانگر احساسات شاعر نسبت به معشوق و دردهای عشق است. شاعر از نازهای معشوق، دوری و هجران، بی‌قراری و بی‌تابی خود سخن می‌گوید و با تصاویر شاعرانه مانند پروانه دور شمع، قطره و چشمه، و جغد بر بام، احساسات خود را به تصویر می‌کشد.
رده سنی: 16+ متن حاوی مضامین عاشقانه عمیق و احساسات پیچیده است که درک آن‌ها برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از تصاویر و مفاهیم مانند «سیه شام» و «دشنام» ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.

شماره ۴۷۷ - نخل تو سرکش و دل خود کام من همان

نخل تو سرکش و دل خود کام من همان
ناز تو همچنان طمع خام من همان ۱

در جنت وصال مرا روز و شب یکیست
در روزگار هجر سیه شام من همان ۲

هر قطره چشمه یی شد و هر چشمه آب خضر
از باده ی مراد تهی جام من همان ۳

همسایه را ز پهلوی من خانه شد خراب
فریاد جغد بر طرف بام من همان ۴

گردم بگرد دوست چو پروانه گرد شمع
واصل شوم مگر بود آرام من همان ۵

من خود ز انفعال شدم بر زمین فرو
خندان لبش بطعنه و دشنام من همان ۶

مردم ز صید خود همه در سایه ی همای
خالی بشاهراه پری دام من همان ۷

هر خوبرو چو شیر و شکر با حریف خویش
بد مستی حریف می آشام من همان ۸

آزاد شد فغانی بیدل ز انفعال
بر هر زبان رود ز بدی نام من همان ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۲۵۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۴۷۶ - اگر یاد آرمش یکدم که از دل غم برد بیرون
گوهر بعدی:شماره ۴۷۸ - ریخت شکوفه و مرا گریه برای او همان
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.