غزل ۳۷۷ - شکست عهد مودت نگار دلبندم

شکست عهد مودت نگار دلبندم
برید مهر و وفا یار سست پیوندم ۱

به خاک پای عزیزان که از محبت دوست
دل از محبت دنیا و آخرت کندم ۲

تطاولی که تو کردی به دوستی با من
من آن به دشمن خون خوار خویش نپسندم ۳

اگر چه مهر بریدی و عهد بشکستی
هنوز بر سر پیمان و عهد و سوگندم ۴

بیار ساقی سرمست جام باده عشق
بده به رغم مناصح که می‌دهد پندم ۵

من آن نیم که پذیرم نصیحت عقلا
پدر بگوی که من بی‌حساب فرزندم ۶

به خاک پای تو سوگند و جان زنده دلان
که من به پای تو در مردن آرزومندم ۷

بیا بیا صنما کز سر پریشانی
نماند جز سر زلف تو هیچ پابندم ۸

به خنده گفت که سعدی از این سخن بگریز
کجا روم که به زندان عشق دربندم ۹