غزل ۳۸۰ - عهد بشکستی و من بر سر پیمان بودم

عهد بشکستی و من بر سر پیمان بودم
شاکر نعمت و پرورده احسان بودم ۱

چه کند بنده که بر جور تحمل نکند
بار بر گردن و سر بر خط فرمان بودم ۲

خار عشقت نه چنان پای نشاط آبله کرد
که سر سبزه و پروای گلستان بودم ۳

روز هجرانت بدانستم قدر شب وصل
عجب ار قدر نبود آن شب و نادان بودم ۴

گر به عقبی درم از حاصل دنیا پرسند
گویم آن روز که در صحبت جانان بودم ۵

که پسندد که فراموش کنی عهد قدیم
به وصالت که نه مستوجب هجران بودم ۶

خرم آن روز که بازآیی و سعدی گوید
آمدی وه که چه مشتاق و پریشان بودم ۷