غزل ۳۷۹ - آمدی وه که چه مشتاق و پریشان بودم

آمدی وه که چه مشتاق و پریشان بودم
تا برفتی ز برم صورت بی‌جان بودم ۱

نه فراموشیم از ذکر تو خاموش نشاند
که در اندیشه اوصاف تو حیران بودم ۲

بی تو در دامن گلزار نخفتم یک شب
که نه در بادیه خار مغیلان بودم ۳

زنده می‌کرد مرا دم به دم امید وصال
ور نه دور از نظرت کشته هجران بودم ۴

به تولای تو در آتش محنت چو خلیل
گوییا در چمن لاله و ریحان بودم ۵

تا مگر یک نفسم بوی تو آرد دم صبح
همه شب منتظر مرغ سحرخوان بودم ۶

سعدی از جور فراقت همه روز این می‌گفت
عهد بشکستی و من بر سر پیمان بودم ۷